No i - jak powiadają gitowcy - wszystko gra i koliduje. Zgodnie z odpowiedzią, jakiej jeszcze za głębokiej komuny udzieliło Radio Erewań zaniepokojonemu słuchaczowi, pytającemu, czy będzie wojna - wojny oczywiście nie będzie, natomiast rozgorzeje taka walka o pokój, że nie zostanie nawet kamień na kamieniu. Cóż dopiero, gdy politykom zaczyna się wydawać, że do szczęścia brakuje im jeszcze „małej, zwycięskiej wojny”? Tak właśnie sądził rosyjski minister spraw wewnętrznych, szef tajnej policji Wieńczysław Plehwe, którego Pobiedonoscew nazywał nie tylko łajdakiem, ale i bałwanem. Ten Pobiedonoscew to też był niezły numer. Był on Oberprokuratorem Najświętszego Synodu - bo takie dziwaczne urzędy wprowadził w Rosji Piotr Wielki Krążyła o nim w związku z tym anonimowa fraszka: „Pobiedonoscew dla Synoda, Obiedonoscew dla siebia, Biedonoscew dla naroda i Donoscew dla caria”. Czy donosił on carowi, tego nie jestem pewien, natomiast formułował na jego użytek opinie, które znalazły szerokie zastosowanie dopiero potem, to znaczy - za komuny. Na przykład Pobiedonoscew twierdził, że „wszyscy ludzie rosyjscy” są przeciwni temu, by teatry grały w Wielkim Poście. Skoro „wszyscy” - to również i ci, którzy kupili bilety na przedstawienia. Podobnie twierdzili bolszewicy - że „wszyscy ludzie sowieccy…” - i tak dalej. Władimir Bukowski w książce „I powraca wiatr” wspomina, jak taką gadkę zasadził mu przesłuchujący go oficer KGB: „wy, człowiek sowiecki…” - na co Bukowski odpowiedział, że on żadnym „człowiekiem sowieckim” nie jest, a tylko - obywatelem ZSRR - a to nie to samo. Tego Pobiedonoscewa rewolucjoniści z jakiejś frakcji postanowili zlikwidować. Podczas jakiegoś pogrzebu uzbrojony w rewolwer rewolucjonista zaczaił się na Pobiedonoscewa i już-już miał do niego strzelić, kiedy ten starowina rozkaszlał się, rozcharkał, a na domiar złego, z nosa zwisała mu kapka - co rewolucjonistę niemal zemdliło z obrzydzenia i odstąpił od wykonania wyroku. Wracając do Wieńczysława Plehwego, to stało się zgodnie z jego wolą. W 1905 roku Japonia zaatakowała Rosję - ale dla Rosji nie była to wojna ani „mała”, ani „:zwycięska”, to zakończyła się pokojem w Portsmouth. Jak szydzono w Warszawie - był to „pokój z japońskim obiciem”. Ale już Platon przestrzegał: „nieszczęsny - będziesz miał to, czegoś chciał” - zaś wtóruje mu Pan Jezus - a w każdym razie tak to przedstawia św. Faustyna Kowalska w swoim „Dzienniczku”. Wśród różnych rzeczy, które Pan Jezus jej objawił, był również sposób, w jaki postępuje z zatwardziałymi grzesznikami. - Upominam ich - powiada - głosem sumienia, głosem Kościoła, zsyłam na nich przygody, które mogą człowieka doprowadzić do opamiętania - a jak już nic nie pomaga, to spełniam wszystkie ich pragnienia.

Więc jeśli jakiemuś politykowi z tego czy innego powodu przydałaby się jakaś „mała, zwycięska wojna”, to właśnie nastręcza się ku temu okazja. Jak wiemy, zbawienny plan prezydenta Trumpa co do Strefy Gazy udał się nawet nie połowicznie - bo wprawdzie pomoc humanitarna ma tam docierać w stopniu większym, niż przedtem - ale Izrael po staremu kontynuuje operację ostatecznego rozwiązania kwestii palestyńskiej i to nie tylko tam, ale rozszerza ją na Zachodni Brzeg Jordanu. Co tu mówić; dobrze to nie wygląda, ale to jeszcze nic w porównaniu z aferą korupcyjną na Ukrainie. Okazało się, że najbliżsi współpracownicy prezydenta Zełeńskiego sprywatyzowali sobie co najmniej 100 mln dolarów - a to może być tylko wierzchołek góry lodowej. Jeden z podejrzanych, Timur Mindycz - oczywiście z pierwszorzędnymi korzeniami - właśnie czmychnął z forsą do Izraela - podobno nawet przez Polskę, co skłania nie tylko do pytań, ile z tego schował w Izraelu prezydent Zełeński, ale również - ile wzięli nasi bezpieczniacy za przymknięcie oczu na obecność pana Mindycza w Polsce i z kim się tą forsą podzielili. Oczywiście dopóki niezależną prokuraturą kierują kwasiurkowie, a nad bezpieką czuwa obywatel Siemoniak Tomasz, to niczego się nie dowiemy - ale co się odwlecze, to nie uciecze. Wreszcie wygląda na to, że prezydent Putin wykorzystuje do maksimum czas dany mu przez prezydenta Trumpa, który odwołał spotkanie w Budapeszcie, by pokazał, czy może wygrywać w polu - bo chyba już zajął Pokrowsk, skoro strona ukraińska melancholijnie twierdzi, że nie ma co bronić „kupy gruzów”. Sęk w tym, że ta „kupa gruzów”, podobnie jak pozostałe kupy, stanowiła najważniejszy element ukraińskiego „pasa twierdz”, a teraz między wojskiem rosyjskim, a Dnieprem, żadnych gotowych umocnień tak dobrze, jak nie ma. Wreszcie burmistrzem Nowego Jorku został nawet nie socjaldemokrata, tylko muzułmański komunista, co pokazuje, że nawet na odcinku hamowania postępów komunistycznej rewolucji w USA pojawiły się zgrzyty, a w dodatku coraz to nowe śmierdzące dmuchy wydobywają się z zezwłoku izraelskiego agenta Epsteina, co to podstawiał twardzielom i ważniakom panienki - a wszystko starannie zapisywał, a może nawet kopie wysyłał do centrali Mosadu. Czy w tej sytuacji można się dziwić, że i w głowie prezydenta Trumpa mogło pojawić się marzenie o „małej, zwycięskiej wojnie”?

Tym łatwiej mógłby się pojawić, że „mała zwycięska wojna” to właściwie nie byłaby żadna „wojna”, tylko walka o pokój, a konkretnie - o demokrację. Chodzi o to, że obfitującą w ropę i inne bogactwa Wenezuelą włada straszliwy tyran Mikołaj Maduro. Wprawdzie prezydent Trump próbował mu wyperswadować, by nie buntował się przeciwko przeznaczeniu, ani nie wierzgał przeciwko ościeniowi, zatapiając łodzie - podobno z narkotykami - ale zatwardziały Maduro tylko jeszcze bardziej się zatwardził, więc nie ma rady - również i wszystkie jego marzenia mogą zostać spełnione. A tak się szczęśliwie złożyło, że tegoroczną Pokojową Nagrodę Nobla dostała pani Maria Machado, która ze wszystkich sił opiera się tyranowi Maduro. W tej sytuacji nie było rady - CIA musiała zaplanować jakąś operację w wenezuelskiej Zatoce Świń, tylko bez improwizacji. Toteż w rejon Karaibów Ministerstwo Wojny USA skierowało podobno 15 tysięcy żołnierzy, a ponadto samoloty F35 i inny sprzęt - zaś wisienką na tym torcie jest największy lotniskowiec świata „Gerald Ford”, który sam jeden mógłby tę całą Wenezuelę obrócić w perzynę. Wszystko zatem wydaje się zapięte na ostatni guzik i nie wiadomo, czy jeszcze czekamy na jakąś prowokację gliwicką, czy na sygnał niebieskim obznajmiony cudem - bo wprawdzie wojna jest „mała” - ale „na tym świecie pełnym złości, nigdy nie dość jest przezorności” - a poza tym - jak mówił Józef Stalin - „nasze dieło prawoje” - bo czyż może być jakaś słuszniejsza sprawa od walki o demokrację, w następstwie której na stanowisku prezydenta Wenezueli zostanie osadzona laureatka tegorocznej Pokojowej Nagrody Nobla, pani Maria Machado?